Sjoerd Algera
Mijn eerste racefiets, een mooie roze Giant Speeder heb ik gekregen toen ik 12 was. Sindsdien maak ik zomers mijn trainingskilometers om in de winter op en top in vorm op de ijsbaan te verschijnen.
Gemiddeld 1 tot 2 keer in de week reed ik een ritje van hooguit 30 kilometer. Op mijn 17e heb ik de roze Giant ingeruild voor een mooie gele Gazelle Suberbe(die mij nog steeds niet in de steek heeft gelaten), en ben ik ook vaker en verder gaan fietsen. In de zomer ging ik regelmatig naar Limburg of de Ardennen voor het klimwerk. Vorig jaar ben ik voor het eerst ervaren hoe zwaar maar mooi het is om een echte alpenreus te beklimmen tijdens een week in de Alpen.
In oktober 2009 had ik al eens via via gehoord van het knotsgekke idee van een groep (tamelijk ongetrainde) vrienden die van plan waren de Tour de France te gaan fietsen voor een goed doel. Mijn eerste gedachte was: “Deze jongens zijn gek”
In februari 2010 was ik op een feestje van Eva en Pepijn in Den Haag, waar Pepijn mij ontzettend enthousiast wist te maken voor dit project. Helemaal vereerd was ik vervolgens met de vraag of ik niet mee wilde doen, aangezien het oorspronkelijke team inmiddels een aantal afvallers kende. In eerste instantie heb ik afwijzend gereageerd omdat ik op dat moment nogal druk was met afstuderen en eerlijk gezegd ook twijfelde aan mijn kunnen. Uiteindelijk is het toch gaan knagen en al surfend op de Tour for Kika website kwam ik tot de conclusie dat ik nee had gezegd tegen iets ontzettend moois. Ik heb verleden jaren vaak gedacht tijdens de TV uitzendingen van de Tour de France: “Hoe mooi moet het zijn om drie weken lang door Frankrijk te fietsen”. En nu krijg ik zelf die kans, dus uiteindelijk ben ik van mijn beslissing terug gekomen en heb ik besloten vol te gaan voor dit fantastische project.
Maar dat betekende wel dat er getraind moest worden want als schaatser was fietsen vooral iets wat ik zomers deed en in februari stond mijn gele Gazelle al ruim 5 maanden stof te verzamelen op mijn kamer. Veel vrije tijd had ik op dat moment niet omdat ik in de laatste fase van mijn afstudeeronderzoek was beland. Enthousiast ben ik lange stukken gaan fietsen in de weekenden, achteraf had ik dit beter moeten opbouwen want in maart kreeg ik last van overbelaste knieën. Na twee maanden rustig fietsen, was de pijn in de knieën verdwenen, maar was er vanwege mijn afstuderen op 14 juni nog steeds weinig tijd om te trainen. Uiteindelijk heb in de maand juni toch nog een flink aantal trainingskilometers kunnen maken, waarbij mijn knieeën het redelijk gehouden hebben. De knie blessure en mijn afstuderen hebben er uiteindelijk voor gezorgd dat mijn voorbereiding voor de tour verre van ideaal is geweest. Desalniettemin hebben de fietsritten van de laatste weken ervoor gezorgd dat ik met vertrouwen de Tour for Kika tegemoet ga.
De afgelopen maanden is tijdens trainingen en vergaderingen met iedereen het besef gegroeid dat we iets ontzettend unieks aan het organiseren zijn. Ik vind het erg mooi om te zien dat iedereen zo gemotiveerd is en ik heb er zelf ook erg veel in zin. Ik hoop dat iedereen uiteindelijk in Parijs aankomt en kan terugkijken op een onvergetelijke ervaring. Daarnaast is het natuurlijk fantastisch dat dankzij onze prestatie er meer geld ingezameld wordt voor Kika.
