De Benjamin

Een nieuw avontuur
‘Zit ik wel eens stil? Nee, eigenlijk niet’. Nog maar net terug uit Zuid-Afrika waar ik tijdens een co-schap bij de Trauma Chirurgie werkzaam was in het Groote Schuur Hospitaal in Kaapstad zou ik voor een research fellowship naar San Francisco gaan voor een periode van ruim zes maanden. In de week voordat ik vertrok had ik met Lucas Taminau afgesproken om meer te horen over zijn avontuur in Boston. Onder het genot van lekker bakkie koffie schotelde Lucas mij onverwacht al weer het volgende avontuur voor. Of ik er misschien een uitdaging in zag om de Tour de France te gaan fietsen in 2010? Nou daar had ik eigenlijk niet veel bedenktijd voor nodig; dat leek me fantastisch! ‘Maar is dat wel mogelijk vroeg ik me al snel af. Zou ik dat fysiek wel aankunnen om ruim 3600 km te fietsen in 20 dagen. Waarschijnlijk in de brandende zon, berg op berg af, dag in dag uit uren op het zadel . Bovendien, waarom zou ik dat eigenlijk gaan doen?

Niet langer doelloos
Tijdens mijn studententijd in Delft heb ik weinig teamsport meer bedreven. Bijzonder jammer eigenlijk, want in de ruim acht jaar daarvoor stond rugby centraal in mijn leven. Het werd mij al snel duidelijk dat ik eindelijk weer een echt trainingsdoel zou hebben en dat voelde goed. Als ik deze uitdaging tot een persoonlijk succes zou willen maken en mijn teamgenoten niet al te veel teleur zou willen stellen moest er hard getrained worden.

Trainen tot je een ons weegt
De training ligt inmiddels al weer achter me.Tijdens een half jaar onderzoek bij het Ortopaedisch Trauma instituut in San Francisco kon ik naast mijn onderzoekswerkzaamheden gelukkig veel tijd vrij maken voor training. Gemiddels kwam dit neer op zo’n 15 uur in de week. Aanvankelijk vooral veel uren in de sportschool van de universiteit op de spinfiets maar al snel heerlijk in de buitenlucht. Hier had ik al vrij snel trainingsmaatjes gevonden. De mannen van Thirstybear Cycling, onder de bezielende leiding van Hans Gouwens, hebben mij in een half jaar redelijk laten zwoegen. Ik denk dat ik er alles aan heb gedaan om fit te worden voor de Tour for Kika. Naast de vele trainingsuren heb ik een aantal fysiologische inspanningstesten ondergaan, ben ik beter gaan letten op mijn dagelijkse voedingsbehoeften en heb ik sinds 1 januari geen druppel alcohol meer gedronken.  Ik ben ruim 10 kilo kwijt geraakt, heb gelukkig blessure vrij kunnen trainen en voel me sterker dan ooit te voren. 

Beren op de weg
Er zijn momenten waarop ik me afvraag welke obstakels ik tegen ga komen. Als ik maar niet die grote verliezer ben die na 5 dagen een steenpuist op mijn zitvlak krijgt, ontembare diarree krijgt of een ongelukkige val maak en niet meer verder kan. Een paar weken terug werd ik nog geconfronteerd met een patient op mijn afdeling die van zijn racefiets was gevallen en zijn sleutelbeen had gebroken. Ai, als die ellende mij en de andere jongens maar bespaart zal blijven. 

Op de gevoelige plaat
Tijdens een van de wedstrijden waar ik niet onsuccesvol aan deel heb genomen voor het Thirstybear Cycling team in California heeft Michael Robertson een actie foto van mij gemaakt. Uiteraard wilde ik deze foto graag op de Tour for Kika website plaatsen en had ik dat verzoek bij Michael neer gelegd. Deze was direct laaiend enthousiast en wilde wel graag mee met ons fietsavontuur. In aanloop naar de Tour heeft Michael zich op afstand verdienstelijk gemaakt en een aantal zeer fijne onderdelen van onze teamuitrustig weten te regelen. Zijn participatie aan de Tour for Kika zal er voor zorgen dat wij ter nagedachtenis aan ons avontuur over schitterende professionel foto’s zullen beschikken.

Meer dan zomaar een fietsvakantie
Ondanks het feit dat ons veel werk uit handen is genomen door Cycling Dutchman hebben we er met zijn allen keihard voor moeten werken om alles geregeld te krijgen. Logistiek gezien is het organiseren van de Tour for Kika groter dan ik bij aanvang had kunnen bedenken. Naast het leveren van een ongelooflijke prestatie hebben we ons namelijk ook ten doel gesteld om 100.000 euro op te halen voor de Stichting KiKa, en dat moet hopelijk gaan lukken voordat we in het velodrome in Parijs staan!

Veiligheid voorop
Dagelijks zullen we onszelf eraan herinneren dat we ook na 200 km op elkaar moeten blijven letten. Het fietsen in peloton brengt nou eenmaal verantwoordelijkheid met zich mee. Het stemt me gelukkig dat we in de voorbereiding veel hebben gesproken over veiligheid. De verbandkoffer gaat mee omdat sommige onder ons reeds hebben bewezen dat valpartijen onvermijdelijk zijn. De Tour dokters Taminiau en ondergetekende zullen EHBO verrichten waar nodig, maar hebben besloten om niet te gaan dokteren. We zullen een oogje in het zeil houden en er op toezien dat alle renners verantwoord op de fiets zitten.

De opstelling is bekend
De fitheidsniveau’s liggen logischerwijs uit elkaar in een groep van 15 man. Omdat we dit al in de trainingsperiode onderkend hebben zijn er duidelijk afspraken gemaakt. Regelmatig wordt de team tactiek besproken. Uiteindelijk willen we immers allemaal Parijs halen. Klimmen moet je echter zelf doen. Dus met name in het hooggebergte zullen de verschillen groot zijn. Het buddy systeem is veelvuldig getest en zorgt er in ieder geval voor dat niemand achtergelaten wordt. Tijdens de Hel van Wageningen werd door Thijs (Philipo Massa voor vrienden) nog eenmaal voorgedaan hoe het niet moet. Nadat Tim de bosjes was ingereden en ten val was gekomen was Thijs gelukkig wel zo vriendelijk om te vragen: ‘Gaat het…?’ voordat hij keihard doorfietste!

Tour for Kika koorts
Het is moeilijk om niet in mijn gedachten al op de fiets te zitten in Franrijk. Ik sta er mee op en ga er mee naar bed. Ik praat over niets anders meer en weet gesprekken altijd wel weer zo te buigen dat ze over de Tour for Kika gaan. Misschien wel te veel zelfingenomen maar geloof me, ik ben vooral apetrots. Regelmatig zeg ik nu tegen mezelf: ‘Zorg dat je er vooral van gaat genieten want voordat je het weet sta je in Parijs aan de champagne en zit dit avontuur er ook weer op.’