Michiel Teunissen
“De tour, is dat eigenlijk voor amateurs?” Met deze schijnbaar onschuldige vraag luidde mijn lieve vriendin Dominique een nu al onvergetelijke gebeurtenis in. Op een brakke zondag middag in juli 2009 hingen we samen op de bank om de koninginne-etappe van de Tour de France te kijken. Het enige antwoord dat ik haar kon geven was: “nee, natuurlijk niet, het is de Tourde France: het zwaarste sportevenment ter wereld!” Maar waarom eigenlijk niet...
Op dat moment was ik eigenlijk wel toe aan iets nieuws, iets spannends. En 1 ding is zeker: de Tour de France nafietsen, mag je daar wel onder scharen. Een idee was geboren. Toen ik ergens in augustus gedurende een warme zomernacht de slaap niet kon vatten, heb ik al starende naar het plafond het idee in grote lijnen op papier gezet. Nu was er eigenlijk nog maar 1 echte hindernis te nemen. Ik moest nog zo’n 14 andere mafketels vinden, die ook wel in zijn voor zo’n uitdaging. Na een aantal weken actief lobby-en (lees: onafgebroken eenieder die het wilde horen, geschikt of ongeschikt, tot vervelends toe proberen te overtuigen dat dit echt iets voor hem is!), begon zich zowaar een groepje te vormen. Zou het dan toch lukken?
Alsof er nog niet genoeg uitdaging in dit project lag, ben ik samen met Dominique per 1 november naar Londen verhuisd om daar aan de slag te gaan voor BBVA in de commodity finance. Je kunt je voorstellen dat zo’n nieuwe baan en het ontdekken van een nieuwe stad perfect te combineren is met een project als de Tour for KiKa, zoals het ondertussen heette. Toch is me dit aardig gelukt. En niet in de laatste plaats door de onvoorwaardelijke steun en motivatie die ik van Do heb mogen ontvangen. Begrijp nu eindelijk waarom topsporters op die sportgala’s altijd zo zoetsappig hun familie en vrienden bedanken. Om topsport te bedrijven, moet je óf 0 vrienden hebben óf mensen om je heen hebben die je door dik en dun steunen. Ik schaar mij gevoelsmatig toch bij groep 2. Lieve vrienden, familie en Dootje: BEDANKT!
De voorbereiding gedurende de afgelopen 9 maanden heb ik als intens, maar ook bijzonder interessant ervaren:
- Allereerst leer je je lichaam erg goed kennen. Kan me nog goed heugen dat ik op een willekeurige avondsessie in de sportschool dacht dat mijn rechterkuit niet echt lekker aanvoelde. Toch doorgetraint met als resultaat dat ik daarna gedurende 5 dagen als Herr Flick uit ‘Allo ‘Allo! naar mijn werk strompelde.
- Ook leer je om te gaan met teleurstellingen en discipline te krijgen. Tot een klein aantal weken geleden was mijn deelname zelfs erg onzeker. Door een overbelasting in mijn linkerknie heb ik weken lang rustig aan moeten trainen, waardoor je toch een achterstand oploopt. Niet bij de pakken neer gaan zitten en zeer gedisciplineerd rustig doortrainen, zijn dan het devies. Het is dan key om jezelf niet gek te maken en stiekum toch iets meer te doen dan voorgeschreven.
- Tot slot zijn ook de groepsprocessen erg boeiend. Zowel in de organisatie als op de fiets. Aangezien het project met elkaar is opgebouwd, ontstaat automatisch een hechte groep. Ook ben ik iedereen (en dan met name Jolmer en Tim) enorm dankbaar dat zij het project zijn gaan dragen nadat ik dit vanuit Londen niet meer rond kreeg.
Ook zijn de verschillen op de fiets niet te onderschatten. Hierin heeft de groep mijns inziens erg volwassen geacteerd middels het voeren van een constante dialoog om eventuele fricties te voorkomen. Benieuwd hoe dat gaat wanneer men 3000 km in de benen heeft en de reacties hoogstwaarschijnlijk tot een sub-universitair niveau zullen dalen.
Afgelopen weekend trouwens nog een geheel nieuwe ervaring opgedaan. Ik heb namelijk mijn beentjes geschoren (schijnt prettiger te zijn tijdens een massage en je wonden helen sneller na een val). Wat een bijzonder gevoel als je dan een broek aantrekt. Bizar, bijna. Hoe vaak gebeurt het nog dat je op je 30-ste nog iets compleets nieuws meemaakt.
Nu we aan de vooravond van de Tour for KiKa staan, staat er een project dat al mijn verwachtingen teboven gaat. En het is nog steeds vol in ontwikkeling. Ben benieuwd waar dit alles gaat eindigen...
