De Nestor
Met mijn 36 jaar ben ik de Nestor van de groep. Vreemd, ik ben niet gewend de oudste te zijn, maar het is deze keer toch echt zo. Ik heb dan ook het gevoel dat ik af en toe voor “de jongens” moet zorgen. Extra energie barretjes mee en af en toe onderweg een pudding broodje voor ze kopen.
Dat komt waarschijnlijk ook omdat ik de enige vader ben. Mijn kindjes – Mika van 4 en Casper van 3 – zijn inmiddels ook grote fietsfans en verplaatsen zich het liefst met hun eigen ‘sportfietsen’ (die van Mika met sportbloemetjes erop, en Casper met sportzijwieltjes).
Ik moet er meteen bijzeggen dat ‘de jongens’ ook goed voor deze oude vader zorgen. Vooral bij materiaal pech, maar ook als het lichaam en de geest het even niet meer zien zitten. Dat eerste heb ik opmerkelijk vaak trouwens en helaas ook wel eens tijdens een afdaling. Hierdoor heb ik al 2 keer een stukje Frans asfalt in een vrij intense omhelzing gegrepen. Dan is het toch heel fijn om een stel handige Delftenaren in de buurt te hebben, want zelfs banden plakken is voor deze Groningse econoom soms wat ingewikkeld. Twee van die Delftenaren zijn trouwens afgezwaaid naar een studie medicijnen, dus eigenlijk is het team perfect samengesteld om een onhandige brokkenpiloot te ondersteunen. Thuis is dat eigenlijk hetzelfde. Mijn prachtige vrouw Emma is de kalme ingenieur en helpt waar ik hulpeloos ben. Zij ondersteunt dit maffe project sowieso fantastisch. Zonder haar zou ik niet weten hoe ik deze voorbereiding had kunnen doorstaan.
Nu zijn we dan bijna zover. Een jaar geleden had ik pas 1 keer in mijn leven meer dan 100 kilometer gefietst. (In zuid Frankrijk in 2006, 3 dagen voor ons huwelijk. Daarbij ging ik toen bijna van mijn stokje en alleen een kilo chocolade ijs en een liter cola hebben me er toen doorheen gesleept). Inmiddels begin ik na 100 kilometer eigenlijk pas op te warmen. Dat klinkt misschien wat overdreven, maar zo voelt het toch echt. Zal ook zeker wat met de leeftijd te maken hebben, maar ook met de ontelbare trainingsuren die ik in mijn eentje of met “de jongens” in weer en onweer op mijn fiets heb doorgebracht.
Ik voel me nu, afgezien van de helende stukjes vel die hun op het asfalt gebleven broers aan het vervangen zijn, fit en sterk en heb met plezier het hele team fit en sterk zien worden. De grote vraag blijft of we in plaats van 3 dagen achter elkaar, ook 3 weken achter elkaar, dagelijks 200 km kunnen rijden. Vooral de Alpen en die Pyreneeën worden een waanzinnige uitdaging.
Ik heb heel wat mooie dingen mee mogen maken in mijn leven en heb het nodige van mijn lichaam geëist. Maar voor mij wordt dit, deze Tour, verreweg de grootste fysieke uitdaging. Wat is het toch mooi dat we dit mogen proberen. Dat we de luxe hebben gehad om af en toe de deur dicht te trekken om te trainen, terwijl de rest van de wereld achter een computer zat. Dat we de mogelijkheid hebben drie weken lang met zijn vijftienen over prachtige wegen Europa te doorkruizen. Dat we met de hulp van honderden enthousiaste supporters een fantastisch bedrag voor Kika gaan verzamelen. En natuurlijk dat we misschien zo dadelijk kunnen zeggen “Wij hebben de Tour de France gereden!”. Ik heb er zin in …..
