Meedoen aan de Tour for KiKa is onvermijdelijk als je tot die mensen behoort die verslaafd zijn aan (duur)sport en niet bang zijn voor een organisatorische opgave. Negen maanden trainen, bellen vergaderen en af en toe schaafwonden behandelen horen er bij. De ene na de andere sociale activiteit moet er aan geloven, zeker in periodes waarin je werk om lange werkdagen vraagt.

De tests in november 2009 vielen voor mij redelijk goed uit. Het was een impuls om hard te gaan trainen en te kijken waar ik zou uitkomen als ik voor het eerst in mijn leven serieus zou gaan trainen voor fietsen.

De wintermaanden stonden voor mij in het teken van hopen op een Elfstedentocht, spinnen, hardlopen in de sneeuw en af en toe fietsen in kou en nattigheid. Eindelijk ervoer ik wat mensen meemaken die fitheid nastreven door op loopbanden, hometrainers en crosstrainers los te gaan. Saai, maar beter dan thuiszitten in het geval het buiten stormt en sneeuwt. Mijn gewicht bleef in deze maanden tussen de 85 en 86 kilo hangen, mijn hartslag ging een beetje omlaag. De winter werd afgesloten met een leuke Spinning for Sophia marathon. Tijd om mijn racefiets te herontdekken.

De eerste tochten in maart en februari waren niet makkelijk. Mijn fiets was nog aan het herstellen van de pekel, de fietscomputer had kuren, mijn SPD pedalen waren aan vervanging toe en mijn sjofele outfit was bepaald niet aerodynamisch. Het doel was de eerste beoogde piek in het trainingsprogramma: de Ronde van Vlaanderen. Een skivakantie was een welkome onderbreking van de regenachtige polder. In de witte wereld ging het zowel on als off-piste beter dan ooit tevoren. Ik kon merken dat mijn benen sterker waren. Aan het einde van de dag wachtte de sauna en de hometrainer om echt dichtgetikt nog wat Watts weg te trappen in ijle lucht.

Het trainingsweekend van de Ronde had ik gepland met een lange heen- en terugweg tussen Nederland en de Vlaamse Ardennen. Met behulp van een eenvoudige knooppuntroute planner kon ik met 60 getallen mijn weg vinden over ruim 180km. Ruim de tijd om te wennen aan de slechte Belgische wegen. De foto is een beeld van 4:15 in de ochtend van een paar gasten die met neurotische muziek op de achtergrond zoveel mogelijk boterhammen in hun hoofd proppen. De Ronde zelf was afzien, met twee vervelende lekke banden in korte tijd en een geseling van de kasseien. Tegen het einde merkte ik dat met wat eten de kracht weer terugkwam.

Een kleine glijpartij in een gevaarlijke bocht leek met een sisser af te lopen, maar in de daaropvolgende 6 weken had ik wel last van geïrriteerd kraakbeen onder mijn knieschijf. Te eigenwijs om te stoppen met trainen natuurlijk. Na het weekend werd ons duidelijk dat het werven van sponsors serieus moest worden opgepakt. De website en het comité van aanbeveling waren op hun plek, dus we konden uitgebreid met ons idee de wereld in!

De volgende piek in het trainingsschema was het hemelvaartweekend half mei in de Ardennen. Hier zouden de hoogteverschillen een belangrijke rol gaan spelen, dus zware sessies op de hometrainer waren noodzakelijk. 8 minuten rond je omslagpunt klinkt misschien niet indrukwekkend, maar die eerste paar keer tel je iedere seconde af. Gelukkig wordt je hartlong functie sterker en merk je het steeds gemakkelijker wordt om lange tijd hard te fietsen. De dagen in mei gingen snel.

Het werd steeds gemakkelijker om lange tochten te maken in het weekend, want de zon en het uitstekende Nederlandse fietslandschap nodigde uit tot lange ritten. Het weekend bestond uiteindelijk uit drie flinke klimdagen. Hoewel ik bang was voor mijn knie bleek het klimmen de uiteindelijke afrekening met kniepijn te zijn. Dankjewel Tantum, ijspakken en fysio oefeningen! Rond deze tijd merkte we dat, het na een aarzelend begin, er respons kwam op onze sponsorvragen. Aandacht, bevestiging en af en toe een telefoontje of mailtje met goed nieuws heb je blijkbaar ook nodig tijdens je trainingsperiode.

In juni eindigde een onbezorgde (nou ja, afgezien van die hagelbui met windkracht 6 langs de Grevelingen) rit over Goeree in een bijna nachtmerrie. De “heldere lichten” van Rijkswaterstaat hadden bedacht dat het niet erg zou zijn dat op het fietspad van de Haringvlietbrug brede rubberen goten werden gelegd in de rijrichting. Door de regen en de laagstaande zon had ik niet in de gaten dat ik een goot had opgezocht. Een paar seconde later en na een angstige achtbaan kon ik vaststellen dat ik fysiek nog redelijk in orde was, maar dat mijn brave Koga Miyata Flyer frame naar de eeuwige racefietsvelden was gestuurd.

Maar ach, de training zit er bijna op! Iedereen is gezond, fit en gemotiveerd. Voor het eerst worden de to-do lijstjes korter. Alles staat in het teken van de afronding en het klaarmaken voor het echte werk. Ik ben enorm blij met de gulle donaties die we in korte tijd al hebben gekregen. Hopelijk zit er nog een meevallertje in: een ontmoeting met Lance, een onverwachte donatie, een optreden in de Avondetappe, een bezoekje aan de ambassade, zou allemaal geweldig zijn!